فعلاً، نه!

شورای سردبیری: سیاست‌مداران مخبط و جنگ‌سالاران مغرور علت بسیاری از فجایع تاریخ هستند. سیاست‌مداران فاقد افق دید که معمولاً به خطا دچار می‌شوند، راه را برای جنگ‌سالاران تشنه افزایش قدرت تعیین‌کنندگی می‌گشایند و جنگجویان را رخصت مداخله در سیاست می‌دهند. این، هیچ‌گاه عاقبت خوشی نداشته است. نمونه آن را می‌توان اول در ایالات‌متحده و سپس کشور خودمان شاهد بود. درحالی‌که دیپلمات‌ها و حتی ژنرال‌های بازنشسته ایالات‌متحده سه ماه پیش با نوشتن نامه به ترامپ او را از رفتاری که به نفی برجام انجامید بر حذر می‌داشتند و حتی جوزف وتل فرمانده ستاد مرکزی ارتش آمریکا به‌صراحت او را از فکر کنار گذاشتن معاهده مسالمت محور برجام نهی می‌کرد، ترامپ ژنرالی به نام مک مستر را که مشاور امنیت ملی‌اش بود برکنار کرد تا یک جنگ‌سالار غیرنظامی، جان بولتون را به‌جای او بیاورد. از آن روز زمزمه احتمال حمله ایالات‌متحده به ایران هر روز شنیده می‌شود. حالا دیگر مخالفت قابل‌اظهاری در میان نظامیان ایالات‌متحده شنیده نمی‌شود و بولتونی که به خاطر خبط تلقی از موقعیت ایالات‌متحده از دولت بوش رانده شده بود، هرلحظه ممکن است یک درگیری منجر به جنگ در خلیج‌فارس در ذهن مریض خود طراحی کند، آمریکا را به ماجراجویی هزینه‌داری بکشد و برای مردم ایران مصیبت بیاورد.

بدیل بولتون در ایران هم فراوان است: خصومت‌طلبان بهره‌مند از شرایط پرتنش و جنگ، سیاست‌مداران مطمئن به اینکه مصالحه با جهان جایی برای آن‌ها باقی نمی‌گذارد و البته نظامیانی که متوجه نیستند زمان پیوستن آن‌ها به قافله رویارویی را نباید خودشان تعیین کنند. همه نمونه‌ها را در روزهای اخیر به‌وفور دیده‌ایم: افرادی که پیش خبر حمله به پایتخت متحدان آمریکا می‌دهند، سیاست‌مدارانی که مدعی می‌شوند وضع کشور در شرایط تحریم بهتر می‌شود، و نظامیانی که احساساتی شده و هنوز چیزی نشده سیاست‌مداران را از معادله کنار می‌زنند و می‌خواهند خودشان جواب ترامپ را بدهند. درست است که در مقابل آن لات سیاسی که از حمله تعیین‌کننده حرف می‌زند و شرایط ناپذیرفتنی می‌گذارد باید ایستاد، ولی فعلاً جایی برای جنگ‌سالارانی نیست که وسایل مشارکت‌شان باید به‌صورت اکید خاموش باشد و خودشان در قرارگاه‌هایشان.

صورت مسأله این است: سیاست‌مداران ما توافقی با جهان کردند که عرب‌ها و تندروهای اسرائیل چشم دیدن آن را نداشتند چون سبب برداشته شدن چکمه زورگویان از گلوی اقتصاد ما می‌شد و امکان حل مسالمت‌آمیز درگیری‌هایی را که با دنیا داشتیم فراهم می‌کرد. رویارویی طلبان داخلی با ناجوانمردی به آن لگدها زدند که حالا دیگر اهمیتی ندارد و از بخت بد و باخت دمکرات‌های آمریکا در انتخابات، دیپلماسی ایالات‌متحده که همان نیروی مهیب نظامی آن است به عرب‌ها و اسرائیل پیوست تا آن توافق را له و ناکارا کند. دولت ترامپ دنبال به‌زانو درآوردن ایران با شروط دوازده‌گانه و یا درگیری نظامی است و معنی آن این است که هنوز در مرحله‌ای هستیم که کار باید به‌دست دیپلمات‌های ما باشد. درست است که کار خیلی سخت شده و معامله مسالمت‌آمیز با کسی که پیش‌شرط‌های غیرقابل اجرا می‌گذارد شرط عقل نیست، ولی این هم نیاز ملی ماست که سیاست‌مداران ارشدمان راهی برای حل مشکل بدون توسل به جنگ بیابند. آن‌ها هنوز فرصت دارند و بهتر است «آن راه» را در فضایی فاقد خط‌ و نشان، شعارهای بی‌ارتباط با واقعیت و بدون تنش‌های غیر لازم جستجو کنند. هنوز، جایی برای جنگ‌سالاران نیست.

  • لینک کوتاه:

مطالب اخیر

ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. فیلدهای ضروری با ستاره (*) مشخص شده‌اند.

Cancel reply