اصلاحات حکومتی فایده دارد؟

شورای سردبیری: ۹۷ را می‌توانیم سال شروع اصلاحات حکومتی بنامیم. از همان روزهای نوروز آغاز شد. با اعلام تصمیمی که چند بار اعلام کرده‌ایم استخوان خرد‌کرده‌هایی مثل جهانگیری ( که خودش تصمیم نرخ واحد ۴۲۰۰را اعلام کرد) از پیش می‌دانستند امریه ارزی اشتباه است و وضع را بدتر خواهد کرد. هر چند اشتباه، اما به هر حال این شروع اصلاحات حکومتی در عرصه اقتصاد و فی‌نفسه امری مبارک بود. اصلاحاتی که به علت احساس خطر خارجی شروع شد و نقطه تصمیم‌گیری درباره آن تکامل خرد تحلیلی براساس افق‌های وسیع پیش رو نبود؛ ترس از سبک‌مغزی ترامپ در افق نزدیک پس خروج از برجام بود، که آگاهی از سرعت خروج سرمایه ناشی از مهاجرت و خوف تکرار دی هم چاشنی تعجیل آن شدند.

اصلاحات حکومتی را نمی‌توان با پارامترهایی که اصلاحات سیاسی معمولاً با آنها تعریف می‌شود توصیف کرد. اصلاحاتی که به درجات مختلف از اوایل دهه هفتاد (اواسط دوره اول هاشمی) شروع شد و در دوره خاتمی ویژگی‌هایی برجسته یافت خصلت همراهی با روندهای مسلط و مثبت زمانه و انطباقی داشتند و انتخابی داوطلبانه بودند، اما اصلاحات حکومتی از وحشت گیر افتادن در بن‌بست و افتادن به مهلکه است. دست‌وپازدن هرچند پرخطا در موضوع ارز، افزایش قید و بندهای ضد فساد برای عناصر نزدیک به حکومت، رفع برخی موانع آزادی‌های اجتماعی که به دلایلی بیش از ارزش ذاتی خود، راه آمدن حکومت با طبقات متوسط و جوانان را نشان می‌دهد. و حتی کوتاه آمدن در اموری که سخت‌سری بنیادگرایانه حکومت در آنها ویژگی هویت‌بخش برای این حکومت بی‌دستاورد است. (تازه‌ترین آنها عقب‌نشینی اصلاح‌طلبانه دیروز درباره سپنتا نیکنام است)

در ایرانی که ربع قرن است تشنه اصلاحات سیاسی واجتماعی است، حتی از اصلاحات حکومتی هم استقبال می‌شود و به شرط آنکه در انتخاب حوزه‌ها و نوع تصمیم‌گیری‌ها عقلانیت حاکم باشد و حکومت بتواند خود را از زیر ملاحظات درون حکومتی که همواره اعتبار خود را فدای آنها کرده است بیرون بکشد، می‌توان امید داشت شیب تخریب پایه‌های نظام را که فعلاً سرعت آن بالا است کاهش دهد.

اما کاهش سرعت تضعیف مقبولیت و مشروعیت نظام، خود نیازمند افزایش سرعت این اصلاحات است: موضوع سپنتا را باید زودتر حل می‌کردند نه امروز؛ این حروف الفبایی را که به خاطر پروژه ثامن به دادگاه برده‌اند باید زودتر می‌بردند نه هفته قبل؛ و رفتار تائیدی از شفاف‌سازی را باید زودتر نشان می‌دادند نه ماه قبل.

شاید خصلت عمومی اصلاحات حکومتی، کندی و کم‌عمقی آن باشد، ولی وقتی بوفالو پشت سر است، سرعت گام‌ها را محافظه‌کاری سنتی تعیین نمی‌کند، مصالح نظام باید حرف بزند… بگذار کسانی قهر کنند و دست خود را بالا نبرند؛ فردا کسی برای قهر کردن نخواهد ماند.

  • لینک کوتاه:

مطالب اخیر

ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. فیلدهای ضروری با ستاره (*) مشخص شده‌اند.

Cancel reply