قمار امنیت ملی

شورای سردبیری: به گروگان رفتن اقتصادها در برابر یک سیاست خارجی نامناسب و غیرمسئول، پدیده نادری نیست. ستاره های زیادی هم دارد: صدام، قذافی، خانواده کیم و…. مفهوم ساده آن ترجیح پیگیری اهدافی پرهزینه در عرصه سیاست خارجی است که برای نیل به آنها از قربانی کردن منافع اقتصادی ملی ابایی نمیشود. بهترین نمونه آن را میتوان در کشور ما مشاهده کرد : خیلی سال پیش، مجلس ایران قانون تصویب کرد با این مضمون که سالی سه میلیون تن نفت خام به سوریه داده شود.حدود یک دهه پیش، دولت شرکت صنعتی ایران خودرو را مجبور کرد کارخانه ای در ونزوئلا تاسیس کند که هدفی جز خوشامد چاوز و جلب دوستی او نداشت. داستان پرداخت حقوق ماهانه تشکیلات حزب الله به نقل از حسن نصرالله هم که در حد کفر ابلیس مشهور شده است……نمونه ها بسیارند. در همه انها، ابتدا مالی را به گرو میگذارند.؛ مثل عهدی به حجم سه میلیون تن نفت. در مرحله بعد تکه ای از اقتصاد را قربانی میکنند ؛ مثل یک کارخانه خودرو سازی. در نهایت، شیره اقتصاد را نقد و نذر میکنند؛ مثل پول آب و نان حزب الله. …اقتصاد ،فدای سیاست خارجی .

اما وضعیت های بدتری هم وجود دارند: هنگامی که نه روی نابود کردن اقتصاد و ثروت در مسیرهای غلط سیاست خارجی، بلکه روی سرنوشت کشور قمار میشود . این وضعیتی بسیار وخیم تر از بذل و بخشش و به باد دادن دارایی های کشور است. برخی تحرکات قمارهای واقعی روی همه چیز محسوب میشوند.شرط بندی فرقه ای در یمن، مداخله در دسته کشی های مذهبی عراق، و امثال انها علاوه بر زیانهای هنگفت اقتصادی، مستلزم پذیرش خطراتی دارای ابعاد استراتژیک است. وقتی به خاطر نفعی اندک ، مثلا برخورداری از حمایت همسایه ای در یک دعوای بی مورد بین المللی مجبور میشوید در کشمکشهای منطقه ای در یک طرف قراربگیرید، روی تداوم حمایت گنده لاتهایی مثل پوتین شرط بندی کرده اید. شرط بندی و قمار هم معمولامستلزم پذیرش باخت های بزرگ هستند. قمار سوریه از همین سنخ خطرات بود. ابتدا ی ان طعم خوش بردن در سرمیز قمار داشت و مشارکت در برسر کار نگه داشتن خانواده اسد زیر زبان سیاستمداراران ما طعم شیرین آورد . اما توجیه در رفته، اسم آدمی که در سوریه سلطنت میکند در سرنوشت و جایگاه کشورما تاثیری ندارد و شرکت دربازیهایی که قدرتهای بزرگ آنها را کارگردانی میکنند خوش عاقبت نیست. وسوسه ترک نکردن میز افلاس نیمه شب به دنبال داردو روبروشدن با عواقب نا مناسب با توانایی ملی.

اصرار بازیگرانی مثل اسرائیل برای مهم جلوه دادن خطر ایران و تلاش بیشتراعراب برای آنکه اختلافاتشان با ایران نه حل ،که به رویارویی ختم شود، نقشه برای نگه داشتن ما بر سر همین میز است. سیاست خارجی ایران امروز باید برخاستن سریع از سر این میز، ترک قمار در سیاست خارجی ، وبردن ان به خدمت باز سازی اقتصادی باشد. باید از تیترهای صفحه اول روزنامه های جهان حذف شویم، ملتها، مذاهب و ادیان، فرقه ها و گروه های سیاسی دنیا را به حال خودشان بگذاریم ،سیاست خارجی را وسیله کسب سود اقتصادی، و سود اقتصادی را تضمین امنیت ملی قرار دهیم، و …..روی امنیت ملی شرط نبندیم.

  • لینک کوتاه:

مطالب اخیر

ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. فیلدهای ضروری با ستاره (*) مشخص شده‌اند.

Cancel reply