طرح ضد ایرانی آمریکا در شورای امنیت رای نیاورد

مرتضی سیمیاری / جامعه نو – «بهتر است سر جایتان بنشینید و الا مجبور می‌شوم حتی طرح کوفی عنان را هم وتو کنم» این جمله را سوزان رایس نماینده آمریکا در سازمان ملل خطاب به روس‌ها می‌گوید، درست در ماه‌های آغازین جنگ در سوریه، جایی که روسیه و چین هم‌قسم شده بودند تا قطعنامه‌ای علیه اسد در دستور کار قرار نگیرد، اما تلاش‌های چند ماهه کوفی عنان و رفت و آمدهای مکررش به خاورمیانه باعث شده بود تا بالاخره اندک امیدی برای تغییر وضعیت در کاخ دمشق پدید آید و قطعنامه‌ای تصویب گردد که در آن اسد اعتراضات مردمی را به رسمیت بشناسد و اجازه حضور گزارشگران سازمان ملل را در سوریه بدهد. در آن روزها پس از دو نشست ناکام در شورای امنیت قطعنامه ۲۰۴۲ صادر می گردد. تا پیش از آن هرگاه طرفین دور میز مذاکره برای بحران سوریه جمع می‌شدند، یا آمریکایی‌ها بازی را بهم می‌زدند یا روسیه و چین کارت وتو را در دست می‌گرفتند.

نشست شورای امنیت معمولا محل منازعه چین و روسیه از یک سو و آمریکا و متحدانش در سوی دیگر بوده است، اگر چه سال‌هاست که جنگ سرد به پایان رسیده ولی میز مذاکره در شورای امنیت همچنان بر اساس بلوک‌بندی‌های قدیمی تعریف می‌شود. اما با روی کار آمدن ترامپ در آمریکا ساختار سازمان ملل و طبع آن شورای امنیت تحت تاثیر قرار گرفته است. آمریکایی‌ها مدتی است که متحدان سنتی خود را از دست داده‌اند و روسیه بعنوان رقیب قدیمی دست بالاتر پیدا کرده و اروپایی‌ها تنها بعنوان ناظران اخلاقی وقایع رای خود را بر خلاف نظر نماینده آمریکا به گلدان می‌اندازند. آمریکایی‌ها در ماجرای موشک حوثی‌ها و انتقال سفارت‌شان به بیت المقدس نتوانسته‌اند نظر اکثریت را به خود جلب کنند. حالا روسیه و چین بعنوان دو متحد استراتژیک بازی را در دست گرفته‌اند و ترامپ در گوشه رینگ آماده شکست‌های متوالی است.

در آخرین جلسه شورای امنیت با موضوع بررسی اعتراضات اخیر در ایران اگرچه نیکی هیلی سعی می‌کند با جملات احساسی زمینه یک قطعنامه ضد ایرانی را فراهم آورد اما بنظر می‌رسد آمریکا توان لابی‌سازی خود را در سازمان ملل از دست داده باشد. کشورهای عضو شورای امنیت تنها از زاویه اخلاقی به موج اعتراضات نگاه کرده و با چند توصیه ساده به دولت ایران در رعایت حقوق مخالفان، طرح آمریکایی‌ها را کنار گذاشته اند، زیرا برنامه‌های کاخ سفید را منفعت‌طلبانه قلمداد کرده و به استراتژی‌های ماجراجویانه ترامپ ایمان ندارند. اگرچه آمریکایی ها نمی توانند در زمین سازمان ملل موفق باشند، اما این به معنای پایان ماجرا برای ایران نیست. ترامپ طرح صلح خاورمیانه را روی میز کارش قرار داده است و نفوذ ایران در حوزه عربی را سدی برای تغییرات امنیتی در منطقه می‌داند. او برای پیش برد اهدافش از هر گزینه‌ای استفاده خواهد کرد. یک روز برجام، روز دیگر موشک‌های بالستیک ایران و در نهایت بهره‌برداری از اعتراضات داخلی.

حالا نوبت تهران است که بازی بهم خورده ترامپ را به سود خود برگرداند، اما واکنش ایران تنها بازخوردی از رفتار خود آمریکایی‌ها است. ظریف اقدام ترامپ را «اشتباه احمقانه»می خواند، تریبون های رسمی و غیر رسمی ایران اعتراضات سیاسی اخیر را «نقشه آمریکایی» می‌خوانند. این شیوه در آینده ممکن است متحدان اروپایی تهران را نا امید کند. ایران نیاز به بازگشت به دیپلماسی معتدل و عقلانی خود دارد. در یک زمین ناهموار شکار درست به هوشمندی دقیق نیاز دارد.

  • لینک کوتاه:

مطالب اخیر

ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. فیلدهای ضروری با ستاره (*) مشخص شده‌اند.

Cancel reply